ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ & ΚΙΝΟΥΜΕΝΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Ενότητες

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (4ωρο) (+ΠΡ... ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡ...
ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ (4ωρο)

Στο πλαίσιο της ενότητας αυτής θα παρουσιαστούν οι βασικές εξελίξεις που μας εισάγουν στο σύγχρονο θέατρο.

Θα δοθεί έμφαση στις πρωτοπορίες των 60s και τις συνεισφορές ανθρώπων που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε το θέατρο, αλλά και τη σχέση του με την πολιτική και την παιδαγωγική.

Θα γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο έργο του Augusto Boal και θα συζητηθούν νέες προσεγγίσεις ως προς την ερμηνεία κλασικών κειμένων, μέσα από το παράδειγμα της παράστασης Faust του Μ. Μαρμαρινού, και θεατρικά είδη που επιτρέπουν να δημιουργηθούν στην διάρκεια των προβών, από το μηδέν σχεδόν νέα κείμενα. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην θέση του θεατή μέσα στη νέα αυτή συνθήκη.

Α. Μποάλ (1979) Θέατρο του Καταπιεσμένου

Στο ομώνυμο βιβλίο του "The theatre of the Oppressed" ("Teatro del Oprimido", 1974) o Augusto Boal, επηρεασμένος από τον Αριστοτέλη, αναφέρει ότι αφού ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό, τότε τα πάντα είναι πολιτικά. Κάθε πράξη και μη πράξη μας είναι πολιτική.

Στο Θέατρο του Καταπιεσμένου, όλοι μπορούν να κάνουν θέατρο. Είναι ένα θέατρο στο οποίο πραγματοποιείται κοινωνική μεταμόρφωση και αναπροσδιορίζονται οι ρόλοι εξουσίας. Ο θεατής γίνεται ηθοποιός, μετέχει και συμμετέχει. Από spectator γίνεται spect-actor. Επεμβαίνει, ρωτάει, παρεμβαίνει και αναλαμβάνει την performance. Το περιεχόμενο των δρώμενων αφορά σε κοινωνικές διενέξεις, καταπίεση, ανισότητες, αδικίες που αντικρύζουμε καθημερινά γύρω μας. Προβλήματα στα οποία μάθαμε να ζούμε χωρίς να διερωτηθούμε ποτέ πώς να τα λύσουμε.

Αποτελείται από διαφορετικές μεθόδους (όπως το Θέατρο της Εφημερίδας, το Νομοθετικό Θέατρο, το Θέατρο Forum, το Αόρατο Θέατρο,το Θέατρο της Εικόνας κ.ά.) σε κάθε μία από τις οποίες τα εργαλεία για την επίτευξη του επιθυμητού είναι διαφορετικά. Το επιθυμητό στο Θέατρο του Βοal είναι η συμμετοχή. Η συμμετοχή του κοινού που θα αλλάξει το ρου του σεναρίου και θα μεταμορφώσει τη διένεξη, θα επαναδιαπραγματευτεί την κατάσταση της κρίσης και θα προτείνει εν δυνάμει λύσεις.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στο Εργαστήρι του Φάουστ (Ηλίας Γιαννακάκης)

Αντιγράφω την περιγραφή από τον λογαριασμό της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών στο Youtube

Το φθινόπωρο του 2013, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός αποφασίζει να ανεβάσει «Φάουστ». Η κάμερα τον ακολουθεί από τις πρώτες πρόβες μέχρι και την πρεμιέρα της παράστασης, τον Ιανουάριο του 2014. Μέσα από πολλά και δύσκολα γυρίσματα και έναν τεράστιο όγκο κινηματογραφημένου υλικού, η ταινία επιχειρεί όχι μόνο να καταγράψει μια μοναδική θεατρική συγκυρία, αλλά και να συλλάβει κάτι, έστω και ελάχιστο, από τον τρόπο προσέγγισης ενός τόσο ιδιαίτερου θεατρικού δημιουργού. Η ταινία δεν αποτελεί ένα πορτρέτο του σκηνοθέτη. Επιχειρώντας όμως να φωτίσει τον τρόπο δουλειάς του μέσα από ένα τόσο απαιτητικό και διαχρονικά θεμελιώδες κείμενο, αναδεικνύει τους βασικούς άξονες που διατρέχουν τη σκέψη του. Λιτότητα στα όρια του πραγματικού, ηθοποιοί όχι ως φορείς ενός δράματος, αλλά ως ανθρώπινα ντοκουμέντα, αποστροφή της κλασικής θεατρικότητας προς χάρη της σκηνικής ενσυναίσθησης.